Hellas-Komitee-Stuttgart

...γιατí η αλληλεγγúη ειναι πραξη αντιστασης ...denn Solidarität ist ein Akt des Widerstands 

Σελίδες στα Eλληνικά

Μαρτυρικό χωριό Ριζόμυλος Κάρλας Ν.Μαγνησίας (1943)

2 Απριλίου 2014  

Άρθρο του ΛΑΜΠΡΟΥ ΑΘ. ΜΠΟΚΑ ΜΑΡΤΙΟΣ 2012

Ο Ριζόμυλος του Νομού Μαγνησίας, ένα χωριό με κατοίκους γεμάτους ζωντάνια, εργατικότητα που εξελίσσονται σε όλους τους τομείς της σύγχρονης ζωής, αλλά και δεμένους με τα ήθη και έθιμα του τόπου τους. Ιστορικά η γέννηση του Ριζομύλου σαν οικισμός, ανάγεται σε τρεις περίπου αιώνες πριν. Αναφέρεται με το σημερινό του όνομα, στην Χάρτα του Ρήγα που εκδόθηκε το 1797.

Το χωριό αρχικά κτίσθηκε σε άλλη από την σημερινή του θέση, στην τοποθεσία «Μαγούλα» σ΄ απόσταση 3-4 χιλιόμετρα από το σημερινό. Σήμερα η περιοχή αυτή αναφέρεται ως «Παλαιοχώρι».

Όπως είναι γνωστό, κάθε χρόνο την 25η Μαρτίου, γιορτάζουμε σε όλη την Ελλάδα, την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Τότε όλοι οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν, διεκδίκησαν και πέτυχαν την Ελευθερία τους από τον Οθωμανικό ζυγό και ο αγώνας τους αυτός κατέληξε στην αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Ελληνικού Κράτους, από την Πύλη, με την συνθήκη του Μαΐου του 1832 .

Ο Ριζόμυλος είναι ένα χωριό, με τεράστια συμμετοχή στους εθνικούς αγώνες της πατρίδας μας, που «έλαμψε» με την συμμετοχή του στην Εθνική Αντίσταση κατά των Ιταλογερμανών κατακτητών το 1941 ? 1944. Η 23η Μαρτίου κάθε έτους, έχει καθιερωθεί ημέρα Τιμής και Δόξας στους αγωνιστές και τους νεκρούς του, με σχετική απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου του Δήμου Κάρλας.

Μεταξύ των δύο παραπάνω Εξεγέρσεων των Ελλήνων, υπάρχει μια χρονική διαφορά περίπου ενός αιώνα. Όμως υπάρχει και ένα έτος, το 1897, στο οποίο ο Ριζόμυλος αυτός ο μικρός αλλά και τόσο μεγάλος τόπος μας , έχει το «Προνόμιο» να είναι από τους τόπους εκείνους της Ελλάδας, οι οποίοι δοκιμάστηκαν ξανά από τον όλεθρο του Πολέμου.

Κατά την διάρκεια του Απριλίου του 1897, που έγινε η Μάχη του Σμολένσκι στην περιοχή του Βελεστίνου , ο Ριζόμυλος ένοιωσε την καυτή ανάσα του πολέμου, από τις Τουρκικές δυνάμεις .

Ο τότε πολεμικός ανταποκριτής του Ρωύτερ, Βρετανός Λοχαγός Κίνερντ Ρόυζ αναφέρει :

«Περί το μεσημέρι μια μικροσυμπλοκή μεταξύ των προφυλακών, έλαβε χώρα στην παρυφή του δάσους μπροστά από το Ριζόμυλο, στην οποία οι Τούρκοι είχαν δέκα νεκρούς και αρκετούς αιχμαλώτους. Παρότι περιμέναμε υπομονετικά τη γενική επίθεση, που φαινόταν να επίκειται πριν το μεσημέρι, ο Τούρκος στρατηγός δεν προέβη σε καμία περαιτέρω κίνηση.

Όταν άρχισε να βραδιάζει είδαμε το Ριζόμυλο να τυλίγεται στις φλόγες και τους καπνούς και υπό την κάλυψη αυτού του τουρκικού εγχειρήματος, ολόκληρος ο τουρκικός στρατός αποσύρθηκε προς την κατεύθυνση του Γκερλί. Τότε επέστρεψα έφιππος στο Βόλο. Καθώς πλησίαζα το Βελεστίνο, τα πρώτα νέα που έμαθα ήταν ότι οι Τούρκοι είχαν οπισθοχωρήσει στο Χατζή Μισί και το Γκερλί και ότι οι Έλληνες ανιχνευτές είχαν εισέλθει στο Ριζόμυλο νωρίς το πρωί.

Συνάντησα αρκετούς αγρότες που κατευθύνονταν προς το Βόλο και τους ρώτησα μέσω του διερμηνέα μου. Μου είπαν ότι είχαν επιστρέψει εκείνο το πρωί στα σπίτια τους στο Ριζόμυλο . Τα τρία τέταρτα των σπιτιών του χωριού, είχαν καεί και όλα τους είχαν λεηλατηθεί. Η εκκλησία δεν είχε καταστραφεί από την φωτιά, παρότι είχε γίνει προσπάθεια να πυρποληθεί και το ίδιο είχε συμβεί με τις εικόνες. Όλα τα βόδια και τα πρόβατα και μέχρι και το τελευταίο πουλερικό είχαν αρπαγεί».

Οι παραπάνω εντυπώσεις του Κίνερντ Ρόουζ, αποτελούν υλικό του βιβλίου «Με τους Έλληνες στη Θεσσαλία» που δημοσίευσε τον ίδιο χρόνο στο Λονδίνο. Πέρα από την εξιστόρηση των κυριοτέρων πολεμικών γεγονότων, ο συγγραφέας προβαίνει σε οξυδερκείς παρατηρήσεις και εύστοχες κρίσεις σχετικά με το πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι, ούτως ώστε το βιβλίο «Με τους Έλληνες στη Θεσσαλία» ν΄αποτελεί όχι μόνο πρωτογενή ιστορική πηγή αλλά κι ένα ενδιαφέρον οδοιπορικό στην προ εκατονταετίας Ελλάδα».

Αποδεικνύεται λοιπόν, ότι εκτός από τις αφηγήσεις των παππούδων μας, υπάρχουν και ιστορικά στοιχεία, για το κάψιμο και την λεηλάτηση του χωριού μας, και τον Απρίλιο του 1897, από τους Τούρκους .

Όμως ο πολύπαθος τόπος μας, δεν σταμάτησε να δοκιμάζεται. Εκτός από τις θυσίες και τις ζημιές που υπέστη από την αντιστασιακή δράση των κατοίκων του, ενάντια στους Τούρκους, τους Ιταλούς και τους Γερμανούς κατακτητές, τον λόγο πήρε η φύση . Ο σεισμός του 1957, κατέστρεψε το μεγαλύτερο τμήμα των σπιτιών του Ριζομύλου και κάνοντας τους κατοίκους του χωριού να ξεκινούν για μία ακόμη φορά την προσπάθειά τους να ορθοποδήσουν.

Για την σημερινή ημέρα, την 23η Μαρτίου, αξίζει όμως να θυμηθούμε το χρονικό των καταστροφών που έχει υποστεί το χωριό μας, κατά την διάρκεια της Γερμανοϊταλικής κατοχής 1941- 1944 :

– Ο Ριζόμυλος υπήρξε το σταυροδρόμι των αντιστασιακών ομάδων μεταξύ Όρθρυος ? Μαυροβουνίου ? Πηλίου.

Η αντιστασιακή οργάνωση Ριζομύλου ήταν ο σύνδεσμος μεταξύ αυτών. Την 21 Μαρτίου 1943 οργανώθηκε σαμποτάζ στο ύψος του Ριζομύλου από τις αντιστασιακές ομάδες της περιοχής Βελεστίνου ? Ριζομύλου ( ομάδα Καραϊσκάκη «Λαρισινού» ) για το τραίνο που θα διερχόταν τη νύχτα 22-23 Μαρτίου 1943 και θα μετέφερε πολεμοφόδια κλπ εφόδια για τον κατοχικό στρατό. Η πληροφορία διέλευσης του τραίνου μεταδόθηκε από τον τοπικό υποσταθμάρχη Ερμόλαο Παπαφωτίου ο οποίος ενημέρωσε τον Μιχαήλ Παπαδάμ (Φεραίο).

Αυτός με την σειρά του κινητοποίησε αμέσως τους αντάρτες της περιοχής και αφού συσκέφθηκε με τους συνεργάτες του, ανέθεσε στον σιδηροδρομικό Χαράλαμπο Αραμπατζή να ξηλώσει ένα κομμάτι της γραμμής ώστε να γίνει η εκτροχίαση. Στον χώρο εκείνο συγκεντρώθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι με κάρα για να φορτώσουν τα εφόδια. Οι αντάρτες αιχμαλώτισαν την φρουρά και αφού φόρτωσαν τα λάφυρα ,πυρπόλησαν το τραίνο και από τα πυρομαχικά που υπήρχαν στα τελευταία βαγόνια προκλήθηκε ζημιά στην σιδηροδρομική γραμμή και δεν ήταν δυνατόν αυτή να χρησιμοποιηθεί για δύο εβδομάδες.

Την επομένη 1.000 Ιταλοί στρατιώτες σε αντίποινα επετέθησαν στα γύρω χωριά. Στον Ριζόμυλο επετέθησαν πρώτα με κανονιοβολισμό και ύστερα με έφοδο κατέλαβαν το χωριό. Οι κάτοικοι του Ριζομύλου με αυστηρή διαταγή των αντιστασιακών οργανώσεων , τα χαράματα της 23ης Μαρτίου 1943, εγκατέλειψαν το χωριό και εγκαταστάθηκαν στους παρακείμενους λόφους δυτικά και νοτιοανατολικά του οικισμού. Οι Ιταλοί κατακτητές εκτέλεσαν όσους κατοίκους βρήκαν στο χωριό, οι οποίοι είτε δεν πρόλαβαν να απομακρυνθούν, είτε δεν περίμεναν την άμεση αντίδραση των κατακτητών και παρέμειναν στο χωριό.

Οι Ιταλοί κατακτητές αφού σκότωσαν όσα ζώα βρήκαν και αφού κατέστρεψαν ότι μπορούσαν, έριξαν με μηχανήματα πετρέλαιο και βενζίνη σε όλες τις κατοικίες και τα δημόσια κτίρια, σε αποθήκες, σταύλους, έκαψαν όλο το χωριό από άκρο εις άκρο, ακόμη και τα αρχεία της Κοινότητας. Οι κάτοικοι από τους γύρω λόφους παρατηρούσαν ανήμποροι να κάνουν οτιδήποτε, να καταστρέφεται ότι με χίλιους κόπους για μια ζωή είχαν δημιουργήσει.

* Την ημέρα της Μεγάλης Παρασκευής του 1943 κανονιοβολήθηκε ξαφνικά ο Ριζόμυλος από του Γερμανούς κατακτητές. Εισήλθαν στο χωριό και συνέλαβαν ομήρους τον Τσόγκαρη Αθανάσιο και Κωνσταντέλο Δημήτριο οι οποίοι μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως στην Γερμανία. Επίσης συνέλαβαν τον Ρομφαία Θεοφάνη τον οποίο αφού βασάνισαν, τον άφησαν με διανοητικά προβλήματα εφ? όρου ζωής.

  • Τις πρώτες ημέρες του      Σεπτεμβρίου 1943 , αντάρτες του Ριζομύλου και της γύρω περιοχής επετέθησαν      σε γερμανική φάλαγγα αυτοκινήτων στα όρια Ριζομύλου ? Βελεστίνου στην θέση      Ρουμάνι. Μετά από φονική μάχη, οι Γερμανοί ετράπησαν σε άτακτο φυγή προς      διάφορες κατευθύνσεις μέσα στα χωράφια. Δύο Γερμανοί απ? αυτούς σκοτώθηκαν      μέσα στον οικισμό Ριζομύλου.

Την 9η Σεπτεμβρίου 1943, τμήματα του γερμανικού στρατού εισέβαλαν στο χωριό, το οποίο ήταν ήδη εγκατελειμένο από τους κατοίκους, και κατέστρεψαν και έκαψαν ότι είχαν προλάβει να στήσουν και να κτίσουν οι κάτοικοι του Ριζομύλου μετά το κάψιμο της 23ης Μαρτίου 1943.

  • Τέλος Αυγούστου του 1944,      αντάρτικες ομάδες της περιοχής ανατίναξαν την σιδηροδρομική γραμμή Βόλου ?      Λάρισας στην θέση Εικοσάρια Ριζομύλου με αποτέλεσμα να εμποδίζεται η      διέλευση των τραίνων και ο ανεφοδιασμός των κατακτητών της περιοχής. Οι      κατακτητές (Γερμανοί πλέον) έχοντας υπόψη τους την αντιστασιακή συμπεριφορά      του Ριζομύλου, επί 15ημέρες με ξαφνικές επιδρομές στο χωριό, εκτελούσαν εν      ψυχρώ ως αντίποινα κατοίκους του Ριζομύλου και έκαιγαν φυτείες.

Οι κάτοικοι θορυβήθηκαν και αναγκάσθηκαν σταδιακά, χωρίς κάποιο συγκεκριμένο συντονισμό να εγκαταλείψουν και πάλι το χωριό τους, το οποίο οι Γερμανοί κατακτητές είχαν σκοπό να εξολοθρεύσουν ολόκληρο. Το απέδειξαν αυτό με κανονιοβολισμό και εκ νέου κάψιμο την 6η Σεπτεμβρίου 1944. Οι κάτοικοι του Ριζομύλου παρέμειναν μακριά από το χωριό τους μέχρι τον Οκτώβριο του 1944 που αποχώρησαν οι Γερμανοί κατακτητές και από την περιοχή μας.

Πολλά από τα στοιχεία , τα οποία υπήρξαν ακράδαντες αποδείξεις, για τον Χαρακτηρισμό του Ριζομύλου, σαν ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΧΩΡΙΟ, αναφέρονται στην 14/1945 απόφαση του κοινοτικού Συμβουλίου Ριζομύλου της 3ης Ιουλίου 1945 ? απάντηση σε ερωτήματα του Υπουργείου Υγιεινής Κοινωνικής Πρόνοιας.

Αξίζει λοιπόν να αναφερθούν και τα ονόματα του Προέδρου και των Κοινοτικών Συμβούλων της τότε Κοινότητας Ριζομύλου, οι οποίοι απαντώντας σε μια σειρά ερωτήματα, του Υπουργείου Υγιεινής Κοινωνικής Πρόνοιας, ουσιαστικά έγραφαν ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια της Ιστορίας του Ριζομύλου.

Κατά το 1945 : Πρόεδρος ήταν ο Νικόλαος Σταθόπουλος και μέλη του Κοινοτικού Συμβουλίου οι : Θεόδωρος Μπόζας, Κωνσταντίνος Γρατσούνας, Γεώργιος Θεοχάρης και Γεώργιος Ιβανούδης . Γραμματέας της τότε Κοινότητας ήταν ο Γεώργιος Καραμπουτάκης του Ιωάννη και τα πρακτικά της απόφασης αυτής είναι γραμμένα με πένα και αποτελούν ιστορικό στοιχείο της Κοινότητάς μας. Στην παραπάνω απόφαση αναφέρονται εκτός των πολλών άλλων και τα εξής :

  • Οι Κατοικίες που είναι προς      καταστροφή είναι: 293 χωρίς σταύλους & αχυρώνες.
  • Ο Πληθυσμός του Ριζομύλου είναι      : 1.437 κάτοικοι.
  • Οι Κατοικίες που καταστράφηκαν      ολοσχερώς είναι: 280
  • Οι κατοικίες που υπέστησαν      μερική καταστροφή είναι: 8
  • Οι κατοικίες που μπορούν να      επισκευασθούν είναι: 42
  • Οι κάτοικοι παρέμειναν: Σχεδόν      στο ύπαιθρο ή σε πρόχειρα επισκευασμένα μικρά δωμάτια με καλάμια,      πισσόχαρτο και τσιμέντο διάτρητα για τον χειμώνα.
  • Η κοινότητα καταστράφηκε: Με      πυρπολήσεις και κανονιοβολισμούς. Από τους Ιταλούς και Γερμανούς      κατακτητές την 23-3-1943 (από Ιταλούς), την 9-9-1943 και 6-9-1944 από τους      Γερμανούς.
  • Οι αιτίες θανάτου κατοίκων      είναι: 60 από φυσικό θάνατο και 29 από εκτέλεση κατακτητών.
  • Τα θύματα που έχει η Κοινότητα      από το 1940 έως το 1945 συνεπεία του πολέμου είναι: 30.

Ένα μεγάλο μπράβο αξίζει στον πρώην Πρόεδρο της Κοινότητας Ριζομύλου κο Γεώργιο Εγγλέζο, ο οποίος ξεκίνησε την προσπάθεια το 1997, για τον χαρακτηρισμό του Ριζομύλου σαν Μαρτυρικό Χωριό, καθώς και στον Δήμαρχο Κάρλας κο Αθανάσιο Παπαδήμα, που βοήθησε στην ολοκλήρωση των σχετικών διαδικασιών.

Η Αντιστασιακή δράση των κατοίκων του ΡΙΖΟΜΥΛΟΥ και η βοήθειά τους προς τους συμμάχους, αναγνωρίσθηκε από την Κυβέρνησηκαι τον Λαό της Νέας Ζηλανδίας με μήνυμα Ευγνωμοσύνης που έστειλαν προς την Κοινότητα Ριζομύλου και το οποίο κοσμεί τα γραφεία της Τοπικής Κοινότητας Ριζομύλου.

Ο Ριζόμυλος χαρακτηρίσθηκε «ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΧΩΡΙΟ» με το 99/2000 Προεδρικό Διάταγμα που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ 97 Α /16-3-2000. Έτσι, η Πολιτεία έκανε και το δικό της χρέος, απέναντι στους αγώνες του χωριού μας, δικαιώνοντάς τους με την τοποθέτηση του ΡΙΖΟΜΥΛΟΥ στο ΠΑΝΘΕΟΝ της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ. Έτσι ακόμη αποδεικνύεται περίτρανα, ότι η Ιστορία δεν ξεχνά και κάποια στιγμή, αναδεικνύει τις αξίες και τους αγώνες ενάντια σε κάθε είδους κατακτητές.

Τα παραπάνω στοιχεία είναι ένα μέρος όλων των στοιχείων που καταφέραμε να συγκεντρώσουμε για το χωριό μας, με μεγάλη προσπάθεια, διάβασμα και πολύ ψάξιμο, όσο οι δυνάμεις μας αλλά και οι υποχρεώσεις μας το επιτρέπουν. Για το λόγο αυτό, ίσως θα πρέπει να διοργανώσουμε ΕΝΑ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΡΙΖΟΜΥΛΙΩΤΩΝ, στο οποίο θα μπορέσουμε να πιάσουμε όλοι μαζί το νήμα της ύπαρξης του χωριού μας μέσα στα βάθη της ιστορίας και να αναδείξουμε τις σημαντικές αλλά και τις καθημερινές στιγμές στη ζωή των προγόνων μας .

Πιστεύω ότι στο ΣΥΝΕΔΡΙΟ αυτό, καλώντας αξιόλογους επιστήμονες, ιστορικούς, λαογράφους κ.λ.π., θα μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια παρακαταθήκη στοιχείων για μας, αλλά και για τα παιδιά μας. Μέσα από το ΣΥΝΕΔΡΙΟ αυτό, θα αναδειχθεί ακόμη περισσότερο η μεγάλη προσφορά του χωριού μας στην ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, διότι θα υπάρξουν και πιο εμπεριστατωμένες απόψεις ειδικών ιστορικών.

Η ανέγερση ΜΝΗΜΕΙΟΥ για το ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΧΩΡΙΟ, στην είσοδο του Ριζομύλου δίπλα στην Παλιά Εθνική Οδό Βόλου Λάρισας ή στην θέση 22 ΚΑΖΕΛΟ του Ριζομύλου εκεί που πυρπολήθηκε το Τραίνο των Ιταλών κατακτητών, ΜΝΗΜΕΙΟ το οποίο θα είναι μια μικρή μόνο Τιμή από όλους μας στους Αγωνιστές του Ριζομύλου, είναι ένα αίτημα της κοινωνίας του Χωριού μας το οποίο τίθεται πολλά χρόνια τώρα, αλλά ακόμη δεν έχει υλοποιηθεί.

Οι δύο παραπάνω προτάσεις, για το ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΩΝ ΡΙΖΟΜΥΛΙΩΤΩΝ και την ανέγερση του ΜΝΗΜΕΙΟ για το ΜΑΡΤΥΡΙΚΟ ΧΩΡΙΟ, είναι σημαντικές για τον τόπο μας, για την συγκέντρωση των Ιστορικών Στοιχείων, αλλά και την ανάδειξη της τιμής προς τους Αγωνιστές του Χωριού μας.Πιστεύω ότι η Δήμαρχος του Δήμου Ρήγα Φεραίου κα Ελένη Λαϊτσου και το Δημοτικό Συμβούλιο, θα αφουγκραστούν την κοινωνία του χωριού μας και θα βοηθήσουν στην υλοποίηση των δύο παραπάνω προτάσεων, το συντομότερο δυνατόν, βάζοντας και αυτοί ένα λιθαράκι στην ανάδειξη της ιστορίας του χωριού μας.

Το κείμενο αυτό είναι η ελάχιστη τιμή στους συγχωριανούς μας που αντιστάθηκαν με όλες τις δυνάμεις τους στην επέλαση των Ιταλογερμανών κατακτητών κατά το 1941-1944, στους γνωστούς αλλά και στους άγνωστους ήρωες του χωριού μας.

Ενα μικρό λουλούδι στον τάφο των νεκρών του χωριού μας.

Μια μικρή υπενθύμιση στους νεώτερους ότι το χωριό μας στάθηκε υπερήφανο κατά την διάρκεια της κατοχής, αγωνίσθηκε, πόνεσε, και τέλος νίκησε !

Μια σταγόνα βάλσαμο στους παλιότερους κατοίκους που θα θυμηθούν, θα ξαναζήσουν τις δύσκολες εκείνες στιγμές, αλλά θα ξέρουν ότι οι νεώτεροι δεν ξεχνούν.

Μια συγγνώμη σε όσους αθέλητα δεν αναφέρθηκαν στο κείμενο από έλλειψη στοιχείων.

Η τιμή όμως είναι ισάξια για όλους.

Μια μικρή υπενθύμιση ότι αυτό το χωριό, ο ΡΙΖΟΜΥΛΟΣ, αυτό το εύφορο κομμάτι του θεσσαλικού κάμπου, τρέφει μέσα του τα άφθαρτα ιδανικά της Ελευθερίας, της ΕθνικήςΈλληνες , του Εθνικού Αγώνα.

Το απέδειξε περίτρανα κατά την διάρκεια της κατοχής με τους αγώνες του.

Το πλήρωσε πανάκριβα με την ολοσχερή καταστροφή του.

Ομως απέδειξε και πόσο μπορεί να αντέξει .

Μέσα από τις φλόγες της ολοκληρωτικής καταστροφής, κατάφερε να ορθοποδήσει, κατάφερε να γίνει ένα από τα πιό δημιουργικά κομμάτια του θεσσαλικού κάμπου.

Απέδειξε ότι αυτό το χωριό που έβγαλε ήρωες στην Εθνική Αντίσταση 1941-1944, μπορεί να επιβιώσει γιατί έχει «μνήμη». «Μνήμη» που βοηθάει τις νεώτερες γενιές να γαλουχηθούν από τα ιδανικά αυτών των ηρώων και να συνεχίσουν τον αγώνα της ζωής.

Μια υπόσχεση ότι η νέα γενιά θα κρατήσει ψηλά τα ιδανικά που κληρονομήσαμε από τους αγώνες των ηρώων αγωνιστών του χωριού μας.

Αξίζει λοιπόν να ζείς σε ένα τέτοιο ευλογημένο τόπο.

Αξίζει να προσπαθείς για το καλύτερο γιατί η υποχρέωση όλων μας απέναντι στους αγώνες, στους ήρωες αλλά και την ιστορία του χωριού μας είναι πολύ μεγάλη.

ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΚΑΙ ΝΕΚΡΩΝ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΚΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΡΙΖΟΜΥΛΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΙΤΑΛΟΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

Η Κοινότητα Ριζομύλου χορήγησε από το 1945 και μετά πιστοποιητικά θανάτου λόγω εκτέλεσης από τους Ιταλούς και Γερμανούς κατακτητές για τους εξής : 1) Κακαζιάνης Αντώνιος του Δημητρίου , εκτελέσθηκε την 23-3-1943 από τους Ιταλούς. 2) Θεοδωρούδης Γεώργιος του Παναγιώτη την 23-3-1943 από τους Ιταλούς. 3) Κατσιαρδανούδης Σιδέρης του Εμμανουήλ την 23-3-43 από τους Ιταλούς. 4) Καραβάρας Δημήτριος του Βασιλείου την 26-9-1944 από τους Γερμανούς. 5) Κασαμπαλούδη Δήμητρα του Γεωργίου την 6-9-1944 από τους Γερμανούς. 6) Αργυρούδης Δημήτριος του Χρήστου την 1-9-1944 από τους Γερμανούς. 7) Πρίντζιος Ζήσης του Τριαντάφυλλου την 1-9-1944 από τους Γερμανούς. 8) Γκέκας σταύρος του Ιωάννη την 1-9-1944 από τους Γερμανούς. 9) Μπαλγουράνος Γεώργιος του Χρήστου την 1-9-1944 από τους Γερμανούς. 10) Βαλασούδης Γεώργιος του Δημητρίου την 1-8-1944 από τους Γερμανούς. 11) Κωστούδης Χρήστος του Νικολάου την 1-9-1944 από τους Γερμανούς. 12) Τζώρτζος Στέργιος του Γεωργίου την 15-9-1944 από τους Γερμανούς. 13) Θεοχάρης Θεόδωρος του Αθανασίου την 1-9-1944 από τους Γερμανούς. 14) Μπάτης Τηλέμαχος του Ευαγγέλου την 27-8-1944 από τους Γερμανούς. 15) Διακονοπούλου Ευαγγελία του Στεργίου την 26-9-1944 από τους Γερμανούς. 16) Γκέκα Ευδοξία συζ. Χαραλάμπους την 6-9-1944 από τους Γερμανούς. 17) Ζυματίκα Καλλιόπη συζ. Παντελή την 6-9-1944 από τους Γερμανούς.

Σε κατάσταση που έχει συνταχθεί από την Κοινότητα Ριζομύλου την 28-9-1958 φαίνονται τα ονόματα των κατά την κατοχή εκτελεσθέντων, απαχθέντων και εγκλεισθέντων Ριζομυλιωτών σε στρατόπεδα από τους Γερμανούς η οποία είναι : Α) ΑΤΟΜΑ ΑΠΑΧΘΕΝΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΘΗΚΑΝ ΣΕ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΩΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ ΧΩΡΑΣ. 1) Τσόγκαρης Αθανάσιος του Δημητρίου 2) Κωνσταντελος Δημήτριος του Κων/νου. Β) ΑΤΟΜΑ ΕΓΚΛΕΙΣΘΕΝΤΑ ΣΕ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ. 1) Πασχαλούδης Χρήστος του Παναγιώτη 2) Κακαζιάνης Δημήτριος του Πέτρου 3) Ρομφαίας Θεοφάνης του Στάμου 4) Τζώρτζος Ευθύμιος του Δημητρίου 5) Ρίζος Δημήτριος του Αθανασίου 6) Μπόζας Αχιλλέας του Ιωάννη 7) Θεοχάρης Αθανάσιος του Κων/νου 8) Κέμος Ευάγγελος του Δημητρίου 9) Μπόκας Αθανάσιος του Λάμπρου ( κίτρινη αποθήκη Βόλου ) 10) Κοντομήτρος Χαράλαμπος του Αθανασίου (κίτρινη αποθήκη Βόλου) Γ) ΑΤΟΜΑ ΕΚΤΕΛΕΣΘΕΝΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ 1) Θεοχάρης θεόδωρος του Αθ. 2) Μπαλγουράνος Γεώργιος του Χρ. 3) Πρίντζιος Ζήσης του Τρ. 4) Κωστούδης Χρήστος του Νικ. 5) Γκέκας Σταύρος του Ιωάν. 6) Αργυρούδης Δημήτριος του Χρ. 7) Καλημάνης Κων/νος του Γεωργ. 8) Μπάτης Τηλέμαχος του Ευαγ. 9) Τζώρτζος στέργιος του Γεωργ. 10) Ζυματίκα Καλλιόπη συζ Παντ. 11) Κασαμπαλούδη Δήμητρα του Γεωργ. 12) Χαλκιά Βικτωρία του Κων/νου 13) Γκέκα Ευδοξία του Χαραλ. 14) Διακονοπούλου Ευαγγελία του Στ. 15) Διακονοπούλου Αρετή του Στ.

Δ) ΑΤΟΜΑ ΔΙΩΧΘΕΝΤΑ ή ΦΟΝΕΥΘΕΝΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ 1) Κακαζιάνης Γεώργιος του Γιοβάνη 2) Βαλασούδης Γεώργιος του Δημητρίου 3) Καραβάρας Δημήτριος του Βασιλείου 4) Πρίντζος Πασχάλης του Γεωργίου

Ε) ΝΕΚΡΟΙ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΙΤΑΛΟΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΣΤΡΑΤΕΥΜΑΤΩΝ. 1) Παπαϊωάννου Ιωάννης 2) Παπαϊωάννου Δημήτριος 3) Καλαμπαλίκης Αθανάσιος 5) Παπαχρήστος Ιωάννης

Βιβλιογραφία: Α) «ΑΓΝΩΣΤΕΣ ΠΤΥΧΕΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ 1941-1944» ? Νίτσα Κολιού Β) «Ο ΕΛΑΣ ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΙΑ» ? Δημήτριος Εμ.Μπαλλής Γ) Ανακοινωθέντα του ΕΛΑΣ ? Στρατηγείο Θεσσαλίας. Δ) Αρχείο κοινότητας Ριζομύλου Ε) Εγγραφο του ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΘΥΜΑΤΩΝ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ 1945

 ---------------------------------

EΝΩΣΗ
EΠΙ Σ ΤΗΜΟΝΩΝ
EΛΛΗΝΩΝ                                                                                                                                   ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΟΥΜΕΝΩΝ ΒΑΔΗΣ ΒΥΡΤΕΜΒΕΡΓΗΣ (EEE.BB)

Vereinigung Griechischer Wissenschaftler und Intellektueller Baden-Württemberg e.V.
EEE-BB  Vivaldiweg 6  D-70195 Stuttgart
EΝΩΣΗ
EΠΙ Σ ΤΗΜΟΝΩΝ
EΛΛΗΝΩΝ
Στουτγάρδη, 13.11.2017
7η Ελληνογερμανική Συνέλευση
7.Deutsch-griechische Versammlung
(DGV.VII Sindelfingen 9-11.11.2017)
Γράφει ο Κώστας Καρράς
Εδώ και οχτώ χρόνια έχει ξεκινήσει μια συνεργασία μεταξύ Γερμανικών και Ελληνικών Κρατικών και μη Αρχών-Οργανώσεων, σε επίπεδο Δήμων και Κοινοτήτων. Στόχοι αυτής της συνεργασίας, έτσι όπως αναφέρονται στο πρωτόκολλο της πρώτης Ελληνο-Γερμανικής Συνέλευσης:
Im Juni 2009 fand in Athen die erste „Deutsch-Griechische Versammlung“ (DGV) statt, an der zahlreiche deutsch-griechische Vereine, Initiativen und Kulturmittler teilnahmen, um ihre Aktivitäten zu vernetzen und zu koordinieren.
Die DGV ist Bestandteil einer umfassenden Partnerschaftsinitiative „Griechenland und Deutschland: Regionen, Städte, Bürger“ mit dem Ziel, die vorhandenen Kontakte zu vertiefen und neue zu schaffen, um sie für konkrete Maßnahmen der Zusammenarbeit und des Erfahrungsaustausches nutzbar zu machen.
Πολλοί Γερμανικοί και Ελληνικοί Δήμοι συμμετέχουν στην 7η DGV. Πέμπτη-βράδυ,09.11.2017, ο Δήμαρχος του Sindelfingen Dr. Bernd Vöhringer, καλωσόρισε τους περίπου 500 προσκεκλημένους, στη μεγάλη αίθουσα της πόλης (Stadthalle).
Ακολούθησαν: Xαιρετισμοί από τον πρόεδρο της Κεντρικής Ένωσης Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ) Δρ. Γεώργιο Πατούλη, στη συνέχεια η πανηγυρική ομιλία του Υπουργού Δικαιοσύνης και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Βάδης-Βυρτεμβέργης Guido Wolf και κατόπιν μια συζήτηση με τους εκπροσώπους των Τοπικών Αυτοδιοικήσεων Roger Kehle, Gerhard Bauer, Γιώργο Πατούλη και Πέτρο Τατούλη.
Ο Υφυπουργός και εντεταλμένος της Καγκελαρίου Angela Merkel κύριος Hans-Joachim Fuchtel, έκανε τις τελικές παρατηρήσεις και, μετά από τα βιντεοσκοπημένα μηνύματα της Merkel και Öttinger, άρχισε το πολιτιστικό κομμάτι αυτής της εναρκτήριας εκδήλωσης.
Προσωπικά περίμενα και ένα χαιρετισμό από τον Έλληνα Γενικό Πρόξενο της Ελλάδος στη Στουτγάρδη ή από έναν εκπρόσωπο του προξενείου ή τουλάχιστον από τους υπεύθυνους της DGV μία αιτιολογία για την απουσία του.
Επίσης αισθητή ήταν και η απουσία Ελλήνων Επιστημόνων και Διανοουμένων από την περιοχή. Ο τόπος και ο χρόνος διεξαγωγής της ελληνο-γερμανικής Συνέλευσης ήταν μέσω του διαδικτύου σε όλους γνωστοί. Και προσωπικά διαπίστωσα, πως δεν υπήρχε ουδέν πρόβλημα στη διαδικασία δήλωσης συμμετοχής. Και κάτι άλλο αξιοσημείωτο. Από τους παρευρισκόμενους Έλληνες έλειπε η „Κομματο-πολιτική πολυχρωμία“. Έντονη και μαζική ήταν η συμμετοχή ανθρώπων μελών μόνο μιας πολιτικής παράταξης, έτσι που δημιουργήθηκε η εντύπωση, πως βρίσκεται κανείς σε λάθος εκδήλωση. Σύμπτωση ή σκοπιμότητα; Αυτές είναι φυσικά προσωπικές μου απορίες και αν δεν είχα πάρει μέρος στην DGV ως πρόεδρος της ΕΕΕ.ΒΒ, ίσως και να μην τις είχα αναφέρει.
Αλλά τώρα στα θετικά.
Την επόμενη μέρα, Παρασκευή, 10.11.2017, έγιναν πολλές „παράλληλες συζητήσεις εργασίας“, οι λεγόμενες θεματικές. Από τις δύο συζητήσεις που επέλεξα να παρακολουθήσω, οι εντυπώσεις μου είναι πολύ θετικές.<Η συμμετοχή των πολιτών στην τοπική αυτοδιοίκηση> ήταν η πρώτη θεματική και <Η ενσωμάτωση των μετανα-στών στην ελληνική κοινωνία> η δεύτερη.
Οι εισηγήσεις ήταν πολύ καλά επεξεργασμένες και το ενημερωτικό τους περιεχόμενο απολύτως κατανοητό από τους ακροατές. Στην κάθε συζήτηση δινόταν η ευκαιρία στο ακροατήριο να κάνει διευκρινιστικές ερωτήσεις και τοποθετήσεις. Έτσι λύνονταν οι τυχόν απορίες του. Οι τοποθετήσεις, και προπαντός αυτές των Γερμανών, ήταν ιδιαιτέρως σημαντικές, και καθιστούσαν δυνατό, αφ' ενός μεν το να διασαφηνιστεί το σκεπτικό και η θέση που έπαιρνε ο ομιλητής έναντι της DGV, αφ' ετέρου δε το να διευκολυνθούν οι επαφές και οι προσωπικοί διάλογοι κατά τη διάρκεια των διαλειμμάτων για καφέ. Προσωπικά θεωρώ αυτά τα „μικρά καφενεία“ πέρα ως πέρα ενημερωτικά, πηγές νέων ιδεών και ευκαιρία προσχεδιασμού νέων Projekts.
Το απόγευμα της Παρασκευής έγιναν παράλληλες ενημερωτικές επισκέψεις στην περιοχή και μία από αυτές ήταν η επίσκεψη των τόπων διαχείρισης απορριμμάτων. Τα απορρίμματα ήταν και παραμένει να είναι ένα μεγάλο πρόβλημα που απασχολεί τους δήμους της Ελλάδος. Γι' αυτό και η DGV έδωσε από την πρώτη ήδη Συνέλευση μεγάλη προτεραιότητα στο θέμα αυτό. Ο Gerhard Bauer που παρακολουθεί από την αρχή την εξέλιξη στον τομέα αυτό, όταν τον ρωτήσαμε για την πρόοδο που έχει επιτευχθεί, μας είπε: <Πολύ-πολύ μικρά βήματα> και συνέχισε: < Άλλα θέλει ο Δήμαρχος, άλλα λέει ο Αντιδήμαρχος και οι άνθρωποι θέλουν μόνο δουλειά. Πολλές φορές σκέφτηκα να τα πετάξω, αλλά η Ελλάδα είναι η αγάπη μου>. Και όλοι εμείς εκεί στο „καφενεδάκι“ τον ευχαριστήσαμε και του δώσαμε κουράγιο.

Το βραδινό πολιτιστικό πρόγραμμα που διοργάνωσε η Ελληνική Κοινότητα του Sindelfingen, ξεκίνησε με μελοποιημένα από τον Θανάση Σίμογλου ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη, που ερμήνευσε η σοπράνο Πηνελόπη Αργυροπούλου συνοδευόμενη από τον πιανίστα Evgeny Alexeev. Αμέσως μετά εμφανίστηκε η μικτή θεατρική ομάδα με μια εξαιρετική Performance αφιερωμένη στην „Ευρώπη Μαζί“. Στην συνέχεια ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Κωνσταντίνος Αθανασιάδης παρουσίασε το έργο της Κοινότητας, που από την ίδρυσή της το 1963, συμβάλει στην ανάπτυξη καλών σχέσεων μεταξύ των Γερμανών και Ελλήνων κατοίκων της πόλης, κάτι που επιβεβαίωσε στην ομιλία του και ο Δήμαρχος Dr. Bernd Vöhringer.
Η νεολαία της Κοινότητας με τις εντυπωσιακές παραδοσιακές στολές χόρεψε τσάμικα, συρτά και ποντιακά . Και ως κάτι το ιδιαίτερο. Η γερμανική ορχήστρα έπαιζε Jazz-Musik και τα ελληνόπουλα με τα άσπρα πουκάμισα και τα μαύρα παντελόνια χόρευαν συρτάκι. Το πρόγραμμα συνεχίστηκε με την γυναι-κεία χορωδία του Δήμου, η οποία τραγούδησε Θεοδωράκη. Το πλούσιο καλλιτεχνικό πρόγραμμα έκλεισε η γερ-μανική ορχήστρα, καλώντας όλους μας στην πίστα.
Το πρόγραμμα του Σαββάτου, 11.11.2017, ήταν μια μικρή ανασκόπηση των μέχρι τώρα πεπραγμένων, όπου έγινε μια παρουσίαση των „βέλτιστων πρακτικών“ από την ελληνο-γερμανική συνεργασία. Ένα από αυτά τα πεπραγμένα αναφέρεται στη συνεργασία των πανεπιστημίων Kehl και Αθηνών. Έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να αναφερθώ και πάλι στην πρόταση που είχε καταθέσει η ΕΕΕ.ΒΒ στην 3η DGV (2012) για μια συνεργασία μεταξύ ΤΕΙ Φλώρινας και Uni-Hohenheim. Πρόκειται για μια τρίμηνη εκπαίδευση, κατά την διάρκεια των διακοπών Ελλήνων σπουδαστών σε ένα γερμανικό πανεπιστήμιο. Ο κ. Thorsten Kubiak, από την πόλη Neumünster, θέλησε να μάθει περισσότερα επ' αυτού και έτσι στο „καφενεδάκι“ που ακολούθησε η ιδέα έγινε Projekt και ήδη σχεδιάστηκαν τα πρώτα βήματα.
Πρώτον: Η ΕΕΕ.ΒΒ αναλαμβάνει να έρθει σε επαφή με το ΤΕΙ Φλώρινας. Δεύτερον: Η πόλης Neumünster αναλαμβάνει τη διοργάνωση παραμονής και παρέχει τους χώρους και τα εργαστήρια για την εκπαίδευση των φοιτητών. Τρίτον: Η ΕΕΕ.ΒΒ σε συνεργασία με τα πανεπιστήμια Kiel και Hohenheim θα ενδιαφερθεί για συγκρότηση ομάδας εκπαιδευτικού προσωπικού. Τέταρτον: Θα γίνει Αίτηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση για χρηματοδότηση του Projekt.
Τη συζήτησή μας τη σταμάτησε ο οδηγός του λεωφορείου που θα πήγαινε τον κ. Thorsten Kubiak, μαζί με άλλους, στο αεροδρόμιο.
Η έβδομη ελληνο-γερμανική Συνέλευση έκλεισε με μια κοινή δήλωση και με την ανακοίνωση του τόπου και χρόνου διεξαγωγής της 8ης DGV, η οποία σχεδιάστηκε για το Νοέμβρη του 2018 στη νήσο Λέσβο.
Την ικανοποίηση για την επιτυχία της Συνέλευσης μπορούσε να τη διαβάσει κανείς στα πρόσωπα των υπευθύνων της DGV και προπάντων στο πρόσωπο του Υφυπουργού Hans-Joachim Fuchtel.
Το δικό μου συμπέρασμα:
Κανένας δεν είναι τέλειος. Η DGV ενώνει τους ανθρώπους της πρωτοβάθμιας Δημοκρατίας. Άνθρωποι που ασχολούνται με τα καθημερινά προβλήματα του Δήμου, συζητάνε, προβληματίζονται και ανταλλάσσουν εμπειρίες. Κανείς δεν μπορεί να είναι ενάντια σ' αυτό. Η υλοποίηση όμως όλων αυτών που οι άνθρωποι αυτοί σκέπτονται, μελετούν και προσχεδιάζουν, δεν προχωρά γρήγορα. Προχωρά, όπως είπε ο Γερμανός φίλος από το Schwäbisch Hall, με <πολύ-πολύ μικρά βήματα>. Αυτό είναι αναμενόμενο, αφού πρόκειται για μια συνεργασία μεταξύ μιας οικονομικά και οργανωτικά ισχυρής γερμανικής αυτοδιοίκησης από τη μια, και μιας ανεπαρκούς σε όλα τα επίπεδα ελληνικής αυτοδιοίκησης από την άλλη. Οι Έλληνες της Γερμανίας, ως γνώστες της γερμανικής και ελληνικής πραγματικότητας και νοοτροπίας, θα μπορούσαν να παίξουν σημαντικό „μεταφραστικό“ ρόλο και πρέπει να ενταχθούν στην DGV . Και εδώ μπορεί η ΕΕΕ.ΒΒ να βοηθήσει.
Κλείνοντας τις εργασίες της 7ης DGV ο περιφερειάρχης Πελοποννήσου Πέτρος Τατούλης έθιξε στην ομιλία του ένα επίσης σοβαρό θέμα. Απευθυνόμενος στα μέλη της Συνέλευσης, Γερμανούς και Έλληνες, είπε χαρακτηριστικά και έντονα, πως όλοι <Πρέπει να μάθουμε την Ιστορία μας>. Εννοούσε φυσικά την Ελληνο-Γερμανική Ιστορία των τελευταίων δεκαετιών, αρχίζοντας από την γερμανική κατοχή. Δεν υπάρχει αμφιβολία, πως οι Γερμανοί που γνωρίζουν την Ελληνο-Γερμανική Ιστορία, είναι και οι καλύτεροι φίλοι της Ελλάδας. Η DGV, η οποία έχει ήδη ασχοληθεί με τα <μαρτυρικά χωριά> να συνεχίσει αυτή την προσπάθεια, με στόχο την αναζήτηση και αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας.. Η DGV δεν ευθύνεται για τα κακουργήματα της Βέρμαχτ. Όμως όλοι μας γινόμαστε συνυπεύθυνοι σε τυχόν επανάληψή τους. <Να τα ξεχάσουμε όλα αυτά και να κοιτάξουμε μπροστά>, είναι η επικρατέστερη άποψη, όταν γίνεται αναφορά σε βαρβαρότητες του παρελθόντος. Αλλά πως μπορούμε να ξεχάσουμε κάτι, που δε μας είναι γνωστό; Ο Μιχάλης .Χαραλαμπίδης σε εκδήλωση κατάθεσης στεφάνου στο Νταχάου, στις 29.10.17, είπε στην ομιλία του: <Η μνήμη είναι ζωή, είναι προστασία και τροφοδότρια του ανθρωπισμού, ενώ η λήθη είναι θάνατος, είναι επιστροφή στην βαρβαρότητα>. Η άποψή μου για τα μαρτυρικά χωριά (Καλάβρυτα, Δίστομο, Καμένο και τα τόσα πολλά άλλα) είναι: Όλοι μαζί να καταβάλουμε προσπάθειες και να προωθήσουμε δραστηριότητες με στόχο, την μετατροπή των μαρτυρικών αυτών χωριών, από τόπους θανάτου σε τόπους ζωής.
Στα μέλη της ΕΕΕ.ΒΒ αλλά και σε κάθε επιστήμονα και διανοούμενο της περιοχής Στουτγάρδης και γενικά της Γερμανίας, προτείνω να στηρίξουν το έργο της DGV. Οι Γερμανοί Δήμαρχοι που συμμετέχουν σ' αυτό το Projekt είναι όλοι τους Φιλέλληνες. Είναι άνθρωποι που το αντικείμενο της καθημερινής τους δουλειάς είναι τα ενδιαφέροντα των πολιτών του Δήμου τους. Το ίδιο ισχύει και για τους Έλληνες Δημάρχους. Μια συνεργασία μεταξύ αυτών των ανθρώπων μόνο θετικά αποτελέσματα θα μπορούσε να επιφέρει. Η DGV δε θα λύση τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας. Αλλά ούτε και θα σταθεί εμπόδιο σ' αυτούς, που μπορούν να συνεισφέρουν στη λύση τους. Το όλο κέρδος της DGV θα είναι η ανάπτυξη καλών και φιλικών σχέσεων.
Η ΕΕΕ.ΒΒ με τις μικρές δυνατότητες που διαθέτει, θα επιθυμούσε να βοηθήσει στην επιτυχία αυτής της προσπάθειας. Π.χ. να συμμετέχει σε ομάδες εργασίας, σε DGV-Projekts και, με τη βοήθεια της σημερινής τεχνολογίας, να καλλιεργήσει μέσω διαδικτύου τις επαφές με τους Γερμανικούς και Ελληνικούς Δήμους. Και αν όλοι είμαστε ευχαριστημένοι, ικανοποιημένοι με τον ρυθμό προόδου των <πολύ-πολύ μικρών βημάτων>, τότε θα πάμε μπροστά. Ακόμη και αν το τελικό αποτέλεσμα θα είναι μόνο μια συζήτηση σε ένα „καφενεδάκι“.
Κωνσταντίνος Καρράς
(πρόεδρος της ΕΕΕ.ΒΒ)*

 

Τήλος: Το νησί της ελπίδας για τους πρόσφυγες

 Tο μικρό ακριτικό νησί της Τήλου έχει πληθυσμό που δεν ξεπερνάει τα 800 άτομα. Κατάφερε όμως τον τελευταίο χρόνο να γίνει παράδειγμα σε όλο τον κόσμο, καθώς οι κάτοικοί του έχουν ανοίξει την καρδιά και τις επιχειρήσεις τους σε περίπου 10 οικογένειες προσφύγων ξεριζωμένες από τον πόλεμο στη Συρία.

«Από τότε που ήρθα στην Τήλο την αποκαλώ γη των ονείρων, ‘Dreamland’», λέει ο Kusai Al-Damad, που άφησε πίσω του τη Συρία και πλέον δουλεύει σε έναν φούρνο στο γραφικό νησί. «Είναι μια κοινωνία όπου όλοι ζούμε μαζί ειρηνικά».

Η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (Υ.Α) και ο εταίρος της Solidarity Now, με τη στήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, παρέχουν στέγαση και μαθήματα γλώσσας στους ενήλικες και τα παιδιά εδώ και σχεδόν ένα χρόνο. Πολλοί ανάμεσά τους έχουν ήδη αναγνωριστεί ως πρόσφυγες και λένε ότι θέλουν να μείνουν στο νησί, ενώ οι νησιώτες θεωρούν τιμή τη φιλοξενία που προσφέρουν.

«Προκειμένου να μπορέσουν να ενταχθούν και να συνεχίσουν φυσιολογικά τη ζωή τους έπρεπε να εργαστούν. Και σαφώς είναι μεγάλη τιμή για εμάς ότι αυτοί οι άνθρωποι θέλουνε να μείνουνε στον τόπο μας», αναφέρει η δήμαρχος ,Μαρία Καμμά. «Τι πιο πολύτιμο από το να σε αγαπάνε οι άνθρωποι;» 



                            

15 Σεπτεμβρίου 2017

Μαρίδες Σαρωνικού, καρχαρίες Χαλκιδικής

Η πλοιοκτήτρια εταιρεία στην οποία ανήκει το Αγία Ζώνη ΙΙ που βούλιαξε και ρύπανε τον Σαρωνικό είναι μια νόμιμα λειτουργούσα εταιρεία που δίνει δουλειά σε μεγάλο αριθμό εργαζομένων και συμβάλλει και αυτή με τον τρόπο της στην ανάπτυξη της χώρας, αλλά στην αέναη επιχειρηματική προσπάθεια για μεγιστοποίηση των κερδών όλο και κάποια αναποδιά θα γίνει, όλο και σε κάποια αβαρία θα υποπέσει, όλο και κάποια κηλίδα θα αφήσουν πίσω τα πλεούμενά της.

Του Πέτρου Κατσάκου

Στο κυνήγι του κέρδους όλα είναι πιθανά, όπως και όλα στον καπιταλισμό είναι εφικτά. Με λίγο “λάδωμα της μηχανής”, με δυο γνωριμίες στα κατάλληλα πόστα και με λίγη “πλάτη” εκ των άνωθεν, αν χρειαστεί, η επιχειρηματικότητα πάντα θα τραβά μπροστά στον τόπο αυτόν.

Σαν τον ιδιοκτήτη του Αγία Ζώνη ΙΙ υπάρχουν πολλοί. Πάρα πολλοί. Μικροί και μεγάλοι. Σαν τα ψάρια. Μαρίδες που κινούνται με σαπάκια σε θολά και σκοτεινά επιχειρηματικά νερά που βρωμάνε μαζούτ και καρχαρίες που παίζουν σε υψηλότερες κατηγορίες. Τώρα, αν ξεφεύγει και κάποια ποσότητα στη θάλασσα, είναι κι αυτό μια παράπλευρη απώλεια που καλό θα είναι να μην το κάνουμε και θέμα μην και αποθαρρύνουμε τους επιχειρηματίες, γιατί ακόμα και οι “βρωμιάρηδες” θέσεις εργασίας έχουν πίσω τους κι αυτοί.

Την ίδια ώρα και μακριά από τις θάλασσες κάποιοι καρχαρίες του βουνού, που δίνουν επίσης δουλειά και μεροκάματο σε μεγάλο αριθμό εργαζομένων και υποτίθεται πως συμβάλλουν με τη σειρά τους στην ανάπτυξη της χώρας, έχουν και αυτοί τις δικές τους παράπλευρες απώλειες. Κάτι χιλιάδες αποψιλωμένα στρέμματα αρχέγονου δάσους, κάτι λίγο αρσενικό στον υδροφόρο ορίζοντα, κάτι λίγη τοξική θειούχα σκόνη που εκλύεται στην ατμόσφαιρα και περνάει από τα πνευμόνια και να τες πάλι οι κηλίδες στο όραμα της επιχειρηματικότητας και της ανάπτυξης, που έτσι και τολμήσεις να τις κάνεις θέμα αρχίζουν οι κραυγές για την αποθάρρυνση των επενδυτών και τις χαμένες θέσεις εργασίας.

Αλλά είπαμε: θέληση να υπάρχει, οι κατάλληλοι άνθρωποι στις κατάλληλες θέσεις να υπάρχουν και η δουλειά πάντα θα γίνεται και ο επιχειρηματικός μύλος θα γυρνά και θα αλέθει νόμους, κανόνες αλλά και συνειδήσεις. Και έτσι και τολμήσει κάποιος να βάλει έστω και λίγο φρένο στη “μηχανή”, τότε είναι που πέφτουν οι μάσκες όσων βουρκώνουν για τον Σαρωνικό και σφυρίζουν αδιάφορα για τη Χαλκιδική.

Πηγή: avgi.gr

  • Ο Δήμαρχος Καλαμάτας απειλεί, ότι θα κόψει το ρεύμα στο Κοινωνικό Ιατρείο Καλαμάτας, για να τους αναγκάσει, να φύγουν  από το χώρο, όπου στεγάζονται μέχρι σήμερα. Ο χώρος δόθηκε στο Κοιν.Ιατρείο από το Δήμο, το κτίριο ήταν όμως ερείπιο και οι εθελοντές το ανακαίνισαν με δικές τους δυνάμεις, χωρίς καμμία αμοιβή. Το Κοιν. Ιατρείο προσπάθησε να συνεννοηθεί με το Δήμαρχο, ώστε να βρεθούν κατάλληλοι χώροι, όπου θα μπορέσουν να συνεχίσουν την αναγκαία ακόμα δουλειά τους. Ο Δήμαρχος σε καμμία φάση δεν είχε σκοπό να βρεθεί μια πραγματική λύση. Οι χώροι, που έχει προτείνει ως τώρα, ήταν απαράδεκτοι -είτε λόγω εμβαδού, είτε λόγω θέσης, είτε λόγω κατάστασης του κτιρίου. Οι εθελοντές αρνήθηκαν να μετακομίsσουν σε χώρο, όπου δεν θα μπορέσουν να δουλέψουν και γι' αυτό απειλούνται τώρα από την έξωση.
  • Το νερό είναι ανθρώπινο δικαίωμα.  Σταματήστε την ιδιωτικοποίηση του νερού στην Ελλάδα.

Προς τον υπουργό οικονομικών της Γερμανίας,  κ. Schäuble, τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,  κ. Juncker.                        

Μια καμπάνια του Κινήματος για τον Εκδημοκρατισμό της Ευρώπης Griechenlandsolidarität.    Το κείμενο προς υπογραφή     

ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΝΕΡΟΥ;

ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!

Ζητάμε από την Επιτροπή της ΕΕ να κρατήσει την υπόσχεσή της και να μην ιδιωτικοποιήσει το νερό!

Ζητάμε από την Επιτροπή της ΕΕ και την Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση της Γερμανίας  να  πάψει πλέον να απαιτεί την ιδιωτικοποίηση του νερού προς όφελος των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων και κατά της θέλησης  του πληθυσμού.

Ζητάμε τη γνωστοποίηση και δημοσίευση της αλληλογραφίας καθώς και των προφορικών διαπραγματεύσεων μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης και των θεσμών σχετικά με την πώληση της ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ στο υπερταμείο.

Γιατί είναι σημαντικό αυτό;

Η Ελλάδα εξαναγκάζεται  να ιδιωτικοποιήσει τις δύο μεγαλύτερες επιχειρήσεις ύδρευσης της Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Η οργή είναι μεγάλη   και η αντίδραση αυξάνεται . „Η παροχή νερού είναι ανθρώπινο δικαίωμα. Το νερό είναι δημόσιο αγαθό κι όχι εμπορικό προϊόν“. Αυτή η έκκληση που υπογράφηκε το 2013 από 2 περίπου εκατομμύρια ανθρώπους ανάγκασε την ΕΕ να εξαιρέσει το νερό από τα σχέδια ιδιωτικοποίησης - εκτός από τις χώρες του Νότου, όπου η Τρόικα πιέζει την Πολιτική να ιδιωτικοποιήσει ακόμη και την παροχή νερού.  Έτσι το ελληνικό κοινοβούλιο αναγκάστηκε να δώσει τη συγκατάθεση για τη μεταφορά των δύο μεγαλύτερων εταιριών παροχής νερού ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ στο νεοσύστατο και ελεγχόμενο από τους πιστωτές υπερταμείο ιδιωτικοποίησης, διαφορετικά δεν θα καταβάλλονταν οι επόμενες πιστώσεις.

Η χειροτέρευση της παροχής  με ταυτόχρονη αύξηση των τιμών  μετά την ιδιωτικοποίηση είναι ο λόγος που πολλοί δήμοι σε διάφορες χώρες κατάφεραν την επαναδημοτικοποίηση των εταιριών νερού .   Τελευταία παραδείγματα είναι  πόλεις στην Πορτογαλία και Ισπανία που αναγκάστηκαν από την Τρόικα να ακολουθήσουν λανθασμένη πολιτική , η οποία οδήγησε σε αύξηση των τιμών έως και κατά 400 %. Η Σλοβακία λαμβάνει επίσης μέτρα πρόληψης περιλαμβάνοντας στο σύνταγμά της το νερό ως δημόσιο αγαθό και προστατεύοντας το με αυτό τον τρόπο από την ιδιωτικοποίηση.

Ένας από τους πρώτους δήμους που αναγκάστηκε λόγω της  αντίστασης του πληθυσμού να ανακαλέσει την ιδιωτικοποίηση του νερού ήταν ο δήμος του Βερολίνου.  Ναι μεν το δημόσιο κατείχε το 51% των μεριδίων, αλλά μυστικές συμφωνίες  εξασφάλιζαν επί 30 χρόνια υψηλά κέρδη στις διαχειρίστριες εταιρίες.  Έτσι ανέβηκε και στο Βερολίνο η τιμή του νερού . Το Βερολίνο είναι επίσης ένα καλό παράδειγμα πετυχημένης αντίστασης.

Ας υποστηρίξουμε την αντίσταση στην Ελλάδα!

Για το δίκτυο Αλληλεγγύης για την Ελλάδα Griechenlandsolidarität

Georg Brzoska (Berlin),  Marianna Grigoraskou (Thessaloniki), Claus Kittsteiner (Berlin), Imke Meyer (Frankfurt), Monika von zur Mühlen (Cologne)

[The original petition in German]        

«Είναι αυτό Ευρώπη των δικαιωμάτων;»

Συντάκτης: Δημήτρης Αγγελίδης       

 Η Ανέτ Γκροτ, Γερμανίδα βουλευτής του Die Linke, εκπρόσωπος του κόμματος για θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μέλος της κοινοβουλευτικής συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, επισκέφτηκε ξανά τη χώρα μας την περασμένη εβδομάδα, όπως το κάνει συχνά τα τελευταία χρόνια, για να διαπιστώσει την κατάσταση που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες.

Οσα είδε την ανησύχησαν πολύ, όπως την ανησυχούν η άνοδος της Ακροδεξιάς στη Γερμανία, η ραγδαία υποχώρηση των δικαιωμάτων σε όλη την Ευρώπη και οι τελευταίες εξελίξεις στην Τουρκία. περισσότερa...

Η  αλληλεγγυη επιτροπη μας ιδρυθηκε απο Γερμανους και Ελληνες τον Μαη 2015 .

Θελουμε

  • να ενημερωνομαστε απο πρωτο χερι, ανεξαρτητα για τις εξελιξεις στην Ελλαδα, να εξηγουμε την πραγματικη κατασταση εκει, να απαντουμε στην παραποιημενη εικονα και στην σιωπη των μεσων ενημερωσης.
  • να συνδραμουμε με εκδηλωσεις και δημοσιευματα στην επεξηγηση των αιτιων και των αφανων δυσκολιων της κρισης.
  • να ενημερωνουμε για την καταστροφικη επιδραση της πολιτικης της αυστηρης λιτοτητας στην ελληνικη κοινωνια, στην οποια επισης εχει επιβληθει απο τηνΕΕ και το κυριο βαρος της προσφυγικης κρισης.
  • παραλληλα με την επικαιρη  πολιτικη κριση να εστιασουμε στις ιστορικες υποθηκες, οι οποιες επιβαρυνουν τις γερμανοελληνικες σχεσεις και να στηριξουμε τις ελληνικες διεκδικησεις για την πληρωμη του αναγκαστικου κατοχικου δανειου, των πολεμικων επανορθωσεων και για την αποζημιωση των θυματων της γερμανικης κατοχης στον δευτερο παγκοσμιο πολεμο.
  • να ελθουμε σε  επαφη με εναλλακτικα οικονομικα σχεδια (Projekte) στην Ελλαδα και με  κοινωνικα δικτυα αλληλεγγυης οπως το κοινωνικο ιατρειο Αλληλεγγυης της Θεσσαλονικης και να οργανωσουμε οικονομικη στηριξη.

Συμμαχοι μας ειναι οι πολυαριθμες επιτροπες Αλληλεγγυης στην ομοσπονδιακη Δημοκρατια της Γερμανιας και στην Ελλαδα, κριτικοι συνδικαλιστες, το κινημα Blockupy και το ενημερωτικο φυλλο Faktencheck Europa.Η επιτροπη μας για την Ελλαδα ειναι ανοιχτη σε ολους, οι οποιοι νοιωθουν οτι η ομοσπονδιακη κυβερνηση δεν τους εκπροσωπει και θα ηθελαν να ενεργοποιηθουν. Χαιρομαστε για καθε υποστηριξη.


Πρωτοβουλία πολιτών : Σεβασμός για την Ελλάδα

Ως μέλη της Πρωτοβουλίας πολιτών “Σεβασμός για την Ελλάδα“ στοχεύουμε στην ενίσχυση της κριτικής εναντίον της γερμανικής και ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής απέναντι στην Ελλάδα. Επικεντρώνουμε την προσπάθεια ενημέρωσης σε αυτούς που έχουν μέχρι τώρα ασχοληθεί μόνο ελάχιστα με το θέμα. Με τον τρόπο αυτό ελπίζουμε να συμβάλλουμε στην επανεκτίμηση και τον επαναπροσανατολισμό της πολιτικής αυτής.

Η Πρωτοβουλία πολιτών “ Σεβασμός για την Ελλάδα“ :

  • Προσκαλεί σε εκδηλώσεις της και παρέχει συμβουλές σε τρίτους για τον σχεδιασμό και την υλοποίηση εκδηλώσεων για την Ελλάδα και την Ευρώπη
  • Καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε η πόλη του Βερολίνου να προτείνει στη πόλη των Αθηνών μια αδελφοποίηση των δυο πόλεων
  • Αναπτύσσει ένα μηχανισμό προώθησης για τα ελληνικά προϊόντα στη Γερμανία σε συνεργασία με το ελληνικό δίκτυο “Solidarity for All“
  • Συνεργάζεται με ομάδες οι οποίες στέλνουν ανθρωπιστική βοήθεια στην Ελλάδα, όπως με το σύλλογο “Anthropia“ και το φόρουμ “Griechenlandhilfe“ του Βερολίνου
  • Υποστηρίζει τις πρωτοβουλίες για τους πρόσφυγες στην Ελλάδα και συγκεκριμένα το πρόγραμμα βοήθειας και αντιμετώπισης “Volunteers for Lesvos“.

Η Πρωτοβουλία πολιτών ιδρύθηκε στα τέλη του Μαρτίου 2015 και αποτελείται από τους:

Holger Bau, Ulrike Billing, Rotraut Bieg-Brenzel, Simon Cames, Veit Dieterich, Eugen Eichhorn, Reinhard Feld, Wassilia Fotiadou, Irma Franke-Dressler, Dionysios Granas, Britta Grell, Ursula Herdt, Jürgen Helmchen, Guntolf Herzberg, Ulf Kadritzke, Thomas Kamps, Ulfert Krahé, Aspasia Krystalla, Sonja Laaser, Leon Lazar, Johann-Wolfgang Landsberg-Becher, Urs Müller-Plantenberg, Herbert Nebel, Wolfgang u. Johanna Neef, Rainer Schiller-Dickhut, Anja Schneider, Hilde Schramm, Adrian Staudacher, Ulrich Thöne, Andreas Unger, Burkhard Zimmermann.

Θα μας χαροποιήσει η συμμετοχή νέων μελών

Επικοινωνία: Reinhard Feld, Tel: 0176 /22 02 60 67     Hilde Schramm, Tel: 030/ 833 44 72   feldreinhard@googlemail.com                                         hilde.schramm@t-online.de